Op Aruba groeit het maatschappelijke ongemak rondom het opvoeden en begrenzen van de jeugd. Ouders vrezen dat een corrigerend optreden wordt uitgelegd als een gebrek aan genegenheid, docenten deinzen terug voor klachten van mondige ouders, en hulpverleners raken verstrikt in juridische procedures en protocollen. Het resultaat is een pedagogisch vacuüm waarin normen en grenzen steeds vaker onderhandelbaar zijn, met verstrekkende gevolgen voor het kind en de samenleving.
Het misverstand rondom autoriteit en liefde
De afwijzing van het traditionele, autoritaire model – gekenmerkt door lijfstraffen, angst en blinde gehoorzaamheid – is een noodzakelijke vooruitgang. Echter, het verwerpen van geweld mag niet worden verward met het loslaten van elk gezag. Structuur en begrenzing zijn essentiële bouwstenen voor een gezonde emotionele ontwikkeling.
Wanneer ouders uit schuldgevoel, tijdgebrek door zware werkweken of angst voor ruzie confrontaties uit de weg gaan, leert het kind niet omgaan met tegenslagen. Een pedagogische stijl waarin ‘nee’ taboe is, beschermt een kind niet, maar ontneemt het de kans om veerkracht en zelfbeheersing op te bouwen—vaardigheden die onmisbaar zijn in het volwassen leven en op de arbeidsmarkt.
Onderwijs en hulpverlening onder druk
De verschuiving in de thuissituatie legt een onevenredig zware wissel op het onderwijs en de jeugdzorg:
- De school als arena: Docenten moeten steeds vaker fungeren als opvoeder, conflictbemiddelaar en psycholoog. Wanneer een leerkracht corrigerend optreedt, kiezen ouders geregeld direct partij voor het kind. Hierdoor verschuift de focus van het wangedrag van de leerling naar het handelen van de docent, wat leidt tot handelingsverlegenheid voor de klas.
- Begrip versus verantwoording: De moderne jeugdhulpverlening richt zich terecht op onderliggende trauma’s, ontwikkelingsstoornissen of onveilige thuissituaties. Een sociaal-emotionele verklaring voor grensoverschrijdend gedrag mag echter nooit een rechtvaardiging worden. Hulpverlening moet gepaard gaan met duidelijke consequenties voor het aangerichte leed.
- Ouderlijk onvermogen en onveiligheid: In extreme situaties waarin ouders worden geïntimideerd of mishandeld door hun eigen kinderen, heerst een taboe. Het gebrek aan tijdige interventie en intensieve crisisopvang dwingt ontwrichte gezinnen om zonder passend vangnet te overleven.
Naar een evenwichtig pedagogisch klimaat
Het herstellen van pedagogisch gezag vraagt om gezamenlijke verantwoordelijkheid en structurele randvoorwaarden:
- Bescherming van professionals: Scholen moeten heldere kaders en sanctiebeleid handhaven, waarbij het schoolbestuur vierkant achter docenten staat die conform protocol optreden.
- Vroegtijdige opvoedondersteuning: Laagdrempelige hulp voor gezinnen moet beschikbaar zijn vóórdat gedragsproblemen escaleren tot acute crisissituaties.
- Verbinding van rechten en plichten: De maatschappelijke dialoog moet niet uitsluitend focussen op de individuele rechten van het kind, maar eveneens op plichten, wederzijds respect en maatschappelijke verantwoordelijkheid.
De oplossing voor Aruba ligt niet in een terugkeer naar de harde tucht van vroeger, noch in een doorgeslagen vorm van vrijblijvendheid. De uitdaging bestaat uit het vormgeven van een gezonde pedagogische standaard: gezag zonder geweld, empathie zonder permissiviteit, en een liefdevolle opvoeding die krachtig genoeg is om duidelijke grenzen te stellen.






Beste,
Ik ben Wongsowiredjo Erys, 39 jaartjes jong met als pedagogische achtergrond. Ik ben pedagogisch medewerker. Studeer in Nederland online pedagogiek en onderwijspsychologie.
Ik heb op Aruba op verschillende particuliere bedrijven gewerkt die te maken hebben met kinderen. Eerlijk gezeg ik kan met verschillende types kinderen werken. Het is echt iets waar ik veel liefde voor hebt.
Momenteel ben ik opzoek naar een baan.
Hopelijk kunnen wij een gesprek aan.
Mvg, Erys